سرخط خبرها

به وقت شام نماد هویت دینی

دانشجوی دکترای جغرافیای سیاسی گفت”به وقت شام ” نماد هویت دینی است.

به گزارش یکدلان ، داوود بهادری در یادداشتی در این مورد آورده است: بی تردید هویت یک ملت در درجه نخست یک بحث جغرافیای سیاسی است و مربوط به چگونگی پیدایش و بقا یک ملت

به این ترتیب، یک کشور هنگامی زنده و مستقل است که درجه نخست شخصیت ملی مستقل داشته باشد. شخصیت و هویت ملی یک ملت هنگامی موجودیت پیدا می کند که تار و پود یا پدیده های ترکیب کننده آن یعنی نهادهای فرهنگی و روحانی آن ملت یا کشور موجود باشد.

این نهادها در هر سرزمین زاییده گونه ی ویژه ای از اندیشه ها، باورها و رویکردهای اجتماعی آن سرزمین است که از فضای روحانی، انسانی، و اجتماعی ویژه آن محیط سرچشمه می گیرد و بر همان فضا حکومت می کند و در همان حال ضامن یکپارچگی هویتی همان فضای جغرافیایی، انسانی است و به عنوان شناسنامه یا هویت آن فضا شناخته می شود.

آمیزه ای از این پدیده های فرهنگی و معنوی شکل دهنده نیروی یا عاملی است که در جغرافیای سیاسی علت وجودی یک کشور خوانده می شود و به گفته دیگر این پدیده های یا نهادهای معنوی یا فرهنگی است که فضای انسانی را به گونه ی محیطی مستقل از دیگر محیط های انسانی در می آورد و متمایز می کند و افراد آن فضای انسانی ویژه را از حس استقلال طلبی ویژه برخوردار میسازد.

بی گمان هویت ایرانی در بستر تاریخ تنها در ۲۵۰۰ سال سابقه تاریخی و تمدنی ریشه ندارد بلکه از آمیزه مایه ها و پدیده های فرهنگی و دینی متاثر از اسلام ناب و تفکر شیعی است که پس از انقلاب نیز با انگیزه های ملی درآمیخت و جنبش سیاسی آنان را برای بازسازی هویت دینی و استقلال سیاسی کشور یاری داد.

جامعه ی ایرانی امروز به مدد خون هزاران شهید طبیعت حقیقی و مفهوم هویت را پروراند و آنچه در جامعه سیاسی ایران رخ می دهد تلاش ملتی زنده است که در راستای مفهوم هویت دینی و انقلابی و صدور آن در سطجهان می کوشد تا با درآمیختن انگیزه های ملی و اسلامی کهن خود هویت ملی نوینی را شکل دهد.شهدای مدافع حرم نیز فصل نوینی بر خواسته از فرهنگ نهادی و روحانی اسلام شیعه است که در مناطق خطر (با مفهوم ژئوپلیتیکی) به نام سوریه و عراق حفظ حیات ملی و بومی را که دلبستگی اولیه هر ملت به خصوص ملت ایران است حراست کردند چرا که تفکر عاشورایی و دفاع از حرم آل الله بن مایه آداب، سنن، ادبیات و فرهنگ و تمدن و تار و پود ملیت و هویت ملی کشورهای شیعه نشین و به خصوص ایران به حساب می آید و آیندگان پاسداری از این مکتب را به قضاوت خواهند نشست.

ابراهیم حاتمی کیا آمیزه فرهنگ و معنویت را در پدیده ای هنری و بدیع به نام “به وقت شام” به نمایش گذارد. ساختار این فیلم فاخر که علاوه بر ریشه داشتن در هنر متعهد و انقلابی  تئوری آیکونو گرافی (بررسی نقش نهادهای روحانی یا فرهنگی مورد اعتقاد مردم در پیدایش ملت ها و کشورها) را با زمان فیلم به سهم خود معنا بخشید.

این فیلم یک زبان ویژه با یک مهارت خاص است که متکی به یک عقیده دینی ساخته شده که نکات زیر در آن بررسی مفهومی و پردازش آن با هویت دینی  فابل تعمق  و بررسی است:

  • فیلم به وقت شام با فیلم نامه کاملا تکنیکی و مثال زدنی اش دو جنبه پر اهمیت از هویت اسلامی و انقلابی جوانان ایرانی را به نمایش می گذارد. این فیلم گویای این واقعیت ژرف است که شهدای مدافع حرم در تحلیل هویتی، حس دفاع از منافع نظامی اسلامی را در تعلق قدسی به مکان های مذهبی متجلی ساخته اند که با ارزش های انسانی دوران مدرن در آمیخته شده و هویت ملی نوینی را شکل می دهد.
  • مضمون و محتوای این فیلم نمایشگر اوج مظلومیت ملت سوریه، دردمنشی و فجایع وهابیت سلفی و تکفیری و رسوخ سبوعیت در قشری انسان نماست در از آموزه های اخلاقی، اسلامی و حتی انسانی به دور هستد و ماموریت دارند گزاره استراتژیکی “تفرقه بیانداز و حکومت کن” انگلیس را در پهنه ژئوپلیتیکی سوریه و عراق اجرا نمایند. در این فیلم ضمن بیان زمینه های سیاسی و منطقه ای بحران زده دو رزمنده از دو نسل با علقه و تعارض های عاطفی به تصویر کشده شده اند و به حق است که بگوییم بازیگران چه ایرانی و چه عرب در نقش ها جا افتاده اند و تمام اتفاقات باورپذیر را رقم زنده اند.
  • این فیلم در زمانه ای ساخته شده که دشمن در صدد ضربه زدن به شور ایمان و عمق اعتقادات ملت ایران است و واقعا باید تصدیق کرد که چه اندازه جای خالی توصیف رشادت و مجاهدت فرزندان پرافتخار این ملت از زبان فیلم پیدا بود ضمن آن که فیلم مزبور در نوع مثال زدنی اش به لحاظ آمیختگی با ترکیب های نو و تکنیک های فیلم سازی، مقارن با فیلم های هالیوودی به لحاظ ریتم و ضرب آهنگ بوده و جالب آن که بنا بر اذعان کارگردان حتی یک دلار نیز خرج آن نشده و کاملا با رویکرد تولید داخل، اقتصاد مقاومتی و با بهره گیری از جوانان هنرمند معتقد به عرصه نمایش گذارده شده است.

با تمام تفاسیر و نکته پردازی های یاد شده تاسف عمیق هر انسان معتقد به غیرت دینی و متعلق به یک سلسله پدیده های معنوی و مفاهیم شناسنامه ای را برمی انگیزد از اینکه برخی مجری الدوله ها و وکیل الدوله هایی که دغدغه ی پهن کردن فرش قرمز مقابل جشنواره های خارجی را دارند، این فیلم را از فیلتر سینمای سیاه نما عبور داده اند.

آنانی که دغدغه هویت ملی و دینی را ندارند و نسبت به جریان وارده روشنفکر غربی که نفوذ جریانی را در تار و پود سینمای متعهد و انقلابی داشته کاملا بی تفاوت بوده و هیچ مرزبندی جدی را ندارند در عرصه ای که سوپرکماندوهای پوشالی آمریکا به عنوان الگوی جوان ایرانی معرفی و تبلیغ می شود. جای ابراهیم حاتمی کیا خالی بود تا رشادت امثال حججی ها را به تصویر بکشد و جوان ایرانی را به اصل و هویت خود رهنمون کند افسوس که افتضاحات درون ساختاری و به لجن کشیده ی لیبرال ها و سکولارها در عرصه فیلم و سینما مجالی را برای نیروی هنر انقلابی نمی گذارد و به جای تکریم و تعظیم اینگونه آثار با ادبیاتی سخیف هنر ایرانی، تولید ایرانی و به عبارتی ناموس ایرانی را به سخره می گیرد.